Marokkanen gebruiken steevast een zilveren of koperen ketel met lange- tuit om thee te zetten. Het lichaam van de ketel is gegraveerd met islamitische geometrische patronen en de tuit is lang en gebogen. Bij het schenken van thee wordt de ketel omhoog getild, waardoor een gouden boog ontstaat wanneer de kokende thee in een klein glas valt, waarbij delicaat schuim naar de oppervlakte stijgt.-Hoe overvloediger het schuim, hoe verfijnder de theeceremonie, volgens de lokale esthetiek.
Deze thee-traditie heeft een diepgaande invloed gehad op de consumptie van Chinese groene thee in Afrika. Zilveren en koperen ketels geleiden de warmte snel en houden de warmte goed vast, waardoor ze ideaal zijn voor het koken van thee met suiker en munt, een schril contrast met de traditionele Chinese trekmethode. De soort thee die voor het zetten wordt gebruikt, verschilt ook van die voor het trekken: robuuste, smaakvolle en niet-bittere parelthee heeft de voorkeur, terwijl delicate knopthee minder gewild is omdat ze niet bestand zijn tegen langdurige hoge temperaturen.
Theegerei in West-Afrikaanse landen is rustieker. Nigeriaanse en Ghanese huishoudens gebruiken vaak aardewerken of geëmailleerde ketels voor het zetten van thee; deze robuuste ketels benadrukken functionaliteit. Interessant is dat Chinese- hittebestendige- glazen theepotten de afgelopen jaren stilletjes de Afrikaanse markt hebben betreden en vooral aan populariteit hebben gewonnen onder jongere consumenten.-Door de transparantie van het glas kan het thee-brouwproces worden geobserveerd, wat aansluit bij de esthetische voorkeur van de nieuwe generatie voor 'visualisatie' en 'ritueel'. Sommige Chinese theeserviesbedrijven zijn begonnen met het exporteren van glazen theepotten gecombineerd met thee, waardoor een gecombineerd verkoopmodel van 'servies + thee' ontstond.
Theeservies is niet alleen maar een container; het versterkt de waarde van thee.
